Pay It Forward #1

Pay It Forward จ่ายให้คนต่อไป

ผมพยายามอย่างหนักแล้ว แต่ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น
ของแม่สิ แม่ไปพูดกับยาย ทำดีกับยาย
มันเป็นเรื่องที่ทำยาก แต่ก็ดี เพราะยายมางานวันเกิดผม
ผมคิดถึงยายมาก ทำให้ "จ่ายต่อ" ไปถึงไหนๆ ได้
เพราะแม่ผม เพราะว่าเธอกล้าหาญ
ของผม... ไม่รู้สิ คนอาจจะกลัวอะไรอยู่ก็ได้
นี่ถ้าหากอะไรต่างไปจากเดิม โลกคงจะเป็นที่ที่น่าอยู่
ผมคิดว่ายากที่จะเปลี่ยน สำหรับคนที่ชินกับอย่างหนึ่ง
แม้ว่าจะเป็นสิ่งไม่ดี เขาก็เลยยอมแพ้
แล้วพอเขายอม ทุกคนก็เลยพ่ายแพ้
เวลาเช่นนี้ทำให้ผมเสียใจที่จะรายงานอะไร
มันก็ยาก คุณวางแผนล่วงหน้าไม่ได้ คุณต้องดูคนให้มากขึ้น
ดูแลเขาเพื่อพิทักษ์เขา เพราะว่าเขามักไม่เห็นสิ่งที่เขาต้องการ
เหมือนกับมีโอกาสให้ซ่อมอะไรที่ไม่ใช่จักรยานของคุณเอง
คุณช่วยซ่อมคน
* แทรเวอร์ แมคเคนนีย์ *

เวลานี้ สมควรอย่างยิ่งที่จะสืบต่อกระแส "จ่ายให้คนต่อไป" ที่แทรเวอร์ แมคเคนนีย์ สร้างไว้ในหนังเรื่อง Pay It Forward

แทรเวอร์ แมคเคนนีย์ เป็นเด็กชายอายุ ๑๒ ปี แม่ทำงานในร้านอาหาร กลับบ้านดึกดื่นค่อนคืนและตื่นสาย แทรเวอร์จึงต้องดูแลตัวเอง ในตอนต้นเรื่องไม่ได้กล่าวถึงพ่อของแทรเวอร์

วันแรกของการเรียนเกรด ๗ (ปีสุดท้ายในระดับประถม) แทรเวอร์ได้ช่วยเพื่อนคนหนึ่ง ไม่ให้ถูกนักเรียน ที่โตกว่ารังแก แสดงให้เห็นว่า เขามีจิตใจ ที่จะช่วยเหลือ คนอื่นอยู่แล้ว ยิ่งมีครูสังคมศึกษา ที่ชื่อ ซิมโมเน็ท แทรเวอร์จึงพัฒนาจิตสำนึกที่จะช่วยคนยิ่งขึ้นอีก

ในชั่วโมงแรก ครูซิมโมเน็ทถามนักเรียนว่า โลกมีความหมายอย่างไรต่อนักเรียน และโลกคาดหวังอะไรจาก
นักเรียน

เป็น คำถามที่ยากมากสำหรับนักเรียนประถม เด็กๆ ตอบได้ไม่ดีนัก แต่ท่านผู้อ่านดอกหญ้าคงตอบได้ชัดเจน และคงตอบได้ยาวขนาดเป็นความเรียงสำหรับคำถามต่อไปที่ครูซิมโมเน็ทคงไม่ได้ ตั้งใจถามให้นักเรียนตอบ แต่พูดเพื่อให้คิดว่า "ถ้าเธอโตขึ้น แล้วโลกทำให้เธอผิดหวัง ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เธอจะทำอย่างไร"

การบ้านสำหรับชั่วโมงแรกของการเรียนคือ Think of an idea to change the world and put it into action เป็นการบ้าน ที่ท้าทาย และสร้างสรรมาก ครูให้เด็ก ๆ คิดหาวิธีที่จะเปลี่ยนแปลงโลก และที่สำคัญคือ ต้องนำความคิดนั้น ไปปฏิบัติด้วย (นี่แหละเป้าหมายปลายทางของการศึกษา)

เด็ก ๆ บอกว่า ยาก ไม่มีคนช่วย แปลก และบ้า ครูก็เลยแนะให้คิดถึงคำว่า possible แล้วก็ถามว่า ความเป็นไปได้อยู่ที่ไหน

แทรเวอร์ ลูกศิษย์ตัวน้อยถามครูว่า ครูทำอะไรบ้างที่เปลี่ยนแปลงโลก (ถ้าเป็นครูไทย จะคิดว่า เด็กย้อน หรือเปล่านะ) ครูบอกว่า ครูมาตรงเวลา แล้ว ก็สอนพวกเธอ

แทรเวอร์ทำการบ้านชิ้นนี้ด้วยการช่วยเจอร์รี่ ชายจรจัดคนหนึ่ง พาเขามากินอาหารที่บ้าน และสละ เงินออมของ ตัวเองให้

พอมีเงิน ก็ไปซื้อเสื้อผ้าใส่สำหรับไปสมัครงาน เจอร์รี่ก็เลยมีงานทำ วันหนึ่งเขาแอบมาซ่อมรถ ที่บ้าน ของแทรเวอร์ แม่มาเจอเข้า เขาก็เลยเล่าเรื่อง ที่แทรเวอร์ช่วยเขา แล้วเขาก็อยาก จะช่วยซ่อมรถให้ แทรเวอร์ ขอให้ตอบแทน ด้วยการช่วยคนอื่นต่อไป ๓ คน แม่สังเกตเห็นรอยฉีดยาที่แขน จึงทักว่า จะเลิกยา เสพติดได้หรือ เขาเชื่อมั่นว่า เลิกได้

แต่แล้วเขาก็กลับไปเสพยาอีก

แทรเวอร์ขีดชื่อเจอร์รี่ออกจากแผนการเปลี่ยนแปลงโลก

แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเปลี่ยนเจอร์รี่ไม่ได้เสียทีเดียว วันหนึ่งขณะที่เดินข้ามสะพาน เจอร์รี่กำลังคิดว่า จะไปหายา ที่ไหนมาเสพ มีผู้หญิงคนหนึ่ง กำลังจะกระโดดน้ำตาย เขาตรงเข้าไปช่วยเธอ พูดโน้มน้าว ให้เธอเปลี่ยนใจ บอกเธอว่า เขาก็ลำบาก เหมือนกัน ขอให้เธอช่วย (คนเราถ้าคิดถึงคนอื่นบ้าง ความทุกข์ของตัวเอง ก็เบาบางลง)

คนต่อไปที่แทรเวอร์จะช่วย คือ ครูซิมโมเน็ท ครูมีรอยแผลเป็นเต็มหน้า แทรเวอร์ไม่ได้รับคำตอบ จากครู ว่าเป็นอะไร แผนการของแทรเวอร์ ก็คือชักนำให้ครู มาสนิทสนมกับแม่ แต่ก็ต้องผิดหวัง เพราะพ่อกลับมา สัญญากับแม่ว่า จะเลิกดื่มเหล้า แม่ก็เหมือนผู้หญิงทุกคน ให้โอกาส เหมือนแม่ของ ครูซิมโมเน็ท สามีเมา ทำร้ายลูกเมีย ซิมโมเน็ท ออกจากบ้าน ตอนอายุ ๑๓ สามปีต่อมา เขากลับไปหาแม่ จะรับแม่ไปอยู่ด้วย พ่อโกรธมาก ตีท้ายทอยลูก หมดสติ ราดน้ำมัน แล้วจุดไฟเผาลูก เป็นเหตุให้ครูซิมโมเน็ท มีแผลเป็น เต็มตัว และ ไม่มีวันที่จะลืม สายตาสะใจ ของพ่อ ที่ซิมโมเน็ท ได้สติตื่นขึ้นมาเห็น ก่อนถูกเผาทั้งเป็น

ด้วยประสบการณ์ชีวิตที่โหดร้าย ครูจึงโกรธแม่ของแทรเวอร์มาก ที่ยอมรับสามีเข้าบ้าน เพราะครู ไม่เชื่อว่า เขาจะไม่ตีแทรเวอร์

แล้ววันหนึ่ง พ่อของแทรเวอร์ก็แสดงธาตุแท้ ให้แม่รู้ว่า พลาดไป ที่รับเขาเข้าบ้าน แม่จึงตัดสินใจขอ (กึ่งไล่) ให้พ่อ ออกจากบ้านไป

แทรเวอร์ขอร้องครูซิมโมเน็ทให้ช่วยแม่ เพราะแม่พลาดไปแล้ว และคิดว่า ครูคงไม่ให้อภัย ครูบอกว่า เป็นเรื่องยาก แทรเวอร์บอกว่า เพราะเป็นเรื่องยาก ครูถึงต้องทำ "เพื่อการบ้านของผม เพื่อผม" ฉากนี้ เป็นฉากที่ น่าประทับใจมาก เพราะแสดงถึงความสัมพันธ์ทางใจ ระหว่างครูกับศิษย์ ครูอยาก จะช่วยลูกศิษย์ แต่ลูกศิษย์ ขอสิ่งที่ทำได้ยากเหลือเกิน ลูกศิษย์ก็รักครูมาก เมื่อครูแสดงอาการ ให้รู้ว่า คำขอร้อง ไม่เป็นผล ก็เลยผิดหวัง ถึงกับหลั่งน้ำตา ครูก็ได้แต่บอกว่า ครูจะรักเธอตลอดไป

เด็กที่แสดงเป็นแทรเวอร์แสดงได้ดีมาก ด้วยสีหน้า ของเด็กช่างคิด คำพูดฉลาดฉาดฉาน จิตใจดี พูดแบบ ชาวพุทธ ก็ต้องว่าเป็นเด็กมีบุญ มีครูดี ชี้แนะให้รู้จัก คิดสร้างสรร ทำประโยชน์แก่สังคม มีแม่ที่รัก เอาใจใส่ ห่วงใย

น่าเสียดาย เด็กดี ๆ แต่อายุสั้น

ก่อนจะเสียชีวิต มีนักข่าวมาสัมภาษณ์แทรเวอร์ ออกรายการโทรทัศน์ เพราะกระแส Pay It Forward หรือ "จ่ายให้ คนต่อไป" แพร่ไปในหลายรัฐ ของสหรัฐอเมริกา แทรเวอร์คิดว่า เป็นผลงานของแม่ เพราะแม่ ช่วยยาย แล้วยาย ก็ช่วยคนอื่นต่อไป คนที่ยายช่วย ก็ช่วยคนอื่นต่อไปอีก คนละ ๓ แทรเวอร์ไม่รู้ว่า เจอร์รี่มีส่วน ในการแพร่ กระแสนี้ด้วย ที่สำคัญ แม่ก็ได้รับอิทธิพลความคิด จากแทรเวอร์นั่นเอง

ถ้อยคำของแทรเวอร์ที่พูดในโทรทัศน์ เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ และสำหรับ คนที่ยอมแพ้ไปแล้ว ถ้อยคำนี้ ช่างบาดใจนัก
"ผมคิดว่ายาก ที่จะเปลี่ยน สำหรับคนที่ชินกับอย่างหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นสิ่งไม่ดี เขาก็เลยยอมแพ้ แล้วพอ เขายอม ทุกคนก็เลยพ่ายแพ้"

แทรเวอร์เสียชีวิตเพราะเข้าไปช่วยเพื่อนที่ถูกรุมทำร้าย ช่วยเพื่อนได้ แต่ตนเองถูกแทง ผู้คนจาก ทุกสารทิศ ถือโคมไฟ มาเคารพศพ แทรเวอร์

ดูหนังเรื่องนี้แล้ว ไม่อยากให้เป็นแค่หนัง อยากชวนท่านผู้อ่าน Think of an idea to change the world and put it into action ความคิดที่ดี และการลงมือทำ เป็นองค์ประกอบ ที่จำเป็น ทั้งสองอย่าง สำหรับ การเปลี่ยนแปลงโลก ถึงความคิด จะวิเศษเพียงใด ถ้าไม่ปฏิบัติ ก็ไม่เป็นผลแน่นอน ทำนองเดียวกัน ลงแรงหนักเหนื่อย เพียงใด ก็สูญเปล่าได้ ถ้าทำโดย ไม่พิจารณา ตริตรอง ดีไม่ดี กลับสร้างความเสียหายเสียอีก

แม้ว่าการเปลี่ยนความเคยชินจะเป็นเรื่องยาก ทั้งที่เป็นความเคยชินที่ไม่ดี เราก็มักจะยอมแพ้ ปล่อยตัวเอง ให้จมปลัก อยู่กับ ความบกพร่อง เลวร้ายในตน เราจึงไม่พ้นโศกอยู่เช่นนี้

ใครเริ่มคิดและปฏิบัติการเปลี่ยนแปลงโลก ยกมือขึ้น

(ดอกหญ้า อันดับที่ ๑๐๖ มีนาคม - เมษายน ๒๕๔๖ ฉบับ...ย่อมโศกอยู่เช่นนี้)

+

Finding myself...give a chance

entry นี้สำหรับคนสับสน [บ้าง]

เคยมีคนกล่าวว่า "เรียน เพื่อให้รู้ว่าไม่ชอบ"

พี่โตโต้กล่าวว่า "งานมี 2 ชนิด คืองานเลี้ยงตัวกับงานเลี้ยงใจ"

คุณนิวัติ กองเพียร (a day 106, 2552: 59) กล่าวว่า

"ชีวิตคนคนหนึ่งอย่าทำอยู่อย่างเดียว มนุษย์เราเกิดมาต้องรู้ให้หมด

แล้วประสบการณ์จะบอกคุณเองว่าควรจะเลือกอะไร ควรจะทิ้งอะไร"

และ

"ทุกครั้งที่ทำผมจะเลือกเฉพาะสิ่งที่ผมชอบ ผมไม่เคยทำอะไรที่ผมไม่ชอบเลยในชีวิต

ตั้งแต่เป็นหนุ่มแล้วถ้าไม่ชอบก็ไม่ทำ หรือถ้าทำไม่เป็นก็จะปฏิเสธ มันทำไม่ได้

มันไม่มีความสุข ผมจะทำอะไรที่มันมีความสุข"

ชีวิตคนเรา ควรจะทำทุกอย่างจริงๆ แล้วประสบการณ์ก็จะเป็นคำตอบให้กับตัวเอง

ผมก็เป็นคนที่สับสน [เรียกได้ว่าไม่ได้คิดถึงอนาคตแบบจริงๆจังๆเลย] ล่องลอยไปตามลม

เหมือนก้อนเมฆ ไม่เคยมองดูตัวเอง

อาทิตย์ที่ผ่านมาด้วยเวลาที่กดดันและต้องเค้นคำตอบออกจากตัวเอง

ไม่ส่งผลดีกับร่างกายและจิตใจเลย

ถ้ามองดูแล้ว รอบตัวเราจะเต็มไปด้วยความคาดหวังจากคนรอบๆตัว

---นี่แหละคือความ~กดดัน ที่ฉันต้องทนต้องเจอ~ โอ้วว ยังมีอารมณ์ >w<

เพราะงั้น ก็ลองมองดูตัวเองให้ชัดๆเลยดีกว่า!

กับคำถามที่ว่า "เราชอบอะไร" "โตขึ้นอยากทำอะไร"

เป็นนักบิน เป็นทหาร เป็นหมอ เป็นหมา เป็นคน เอ๊ย! ตอบจนเบื่อ

เปลี่ยนเป็นถามว่า "เราสนใจอะไร" ชัดเจนกว่ามั้ย >.<

...ตอนนั้นตัวเองก็ยังตอบไม่ได้อยู่ดี แต่วันนี้เจอกระจกแล้ว

สิ่งที่เราสนใจอยู่รอบๆตัวนี่เอง สังเกตได้จาก

หนังสือที่อ่าน

งานอดิเรก

หรือ อะไรที่ทำแล้วอารมณ์ดี มีความสุข สนุกไปกับมัน

ทีนี้ เมื่อเราเจอสิ่งที่เราสนใจแล้ว เราก็เปิดโอกาสในการเรียนรู้ให้กับตัวเอง โดย

ชอบอ่านหนังสือ เช่น

หนังสือการ์ตูน เป็นสื่ออย่านึง

ลองมองให้ทะลุก็จะเห็นศิลปะ ประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์ และอีกหลายๆอย่าง

หรือ

เล่นดนตรี ก็จะเห็นศิลปะ วิทยาศาสตร์ และิีอีกหลายๆอย่าง

สิ่งเหล่านี้คือโครงสร้าง ถ้าเรามองให้ออก ก็จะเห็นศาสตร์ต่างๆ

สนใจอะไรเป็นพิเศษก็นั่นล่ะ "เป้าหมาย"

เมื่อมี่เป้าหมายแล้วก็ลุย! เฮ!

อนึ่ง เขียนไว้เรียกสติตัวเองให้กลับมา

ปล. วิธีที่จะรู้ว่าคนไทยเป็นยังไงก็ลองปลอมตัวเป็นคนต่างชาติดู!

[ถ้ามั่นใจว่า หน้าตาเป็นจีนจ๋า ญี่ปุ่นกลายๆ >w<]

ลองใช้ภาษาอังกฤษดู พูดผิดๆถูกๆ แต่ก็สนุกดีนะ!

ปล2. ยังไม่ได้อัพรูป aquarium ที่บ้านเลย TAT

ปล3. พูดถึง aquarium...ที่จัดแสดงรูปใต้ทะเลที่ central world หมดไปยังหว่า?

ปล4. ใครที่รู้จักตัวเองแล้วก็ยินดีด้วยคร้าบบ~

+

Twelve Ways to Think Differently

The Idea: Twelve methods that will exercise parts of your brain that rarely get it, and make you more creative and better able to understand the world.

Our minds are like our bodies -- fail to exercise them and they atrophy and break down. We live in an age of specialization, where we are encouraged to narrow our interests and our activities, to focus and limit ourselves to doing things at which we are very competent. So parts of our brain get a lot of exercise and other parts very little. What's worse, this can actually narrow our comfort zone, the range of things we enjoy doing or thinking about and are competent in. Many of our cultural activities and artefacts: political debates, win/lose competitions, hierarchies, laws, religions, 'best practices', systematization, uniforms, and monolithic architecture and design -- all tend to reinforce 'one right answer' thinking that discourages and ultimately excludes and prevents us from thinking differently. Even the mental exercises we do as we get older are designed to stem the loss of analytical skills and memory rather than broadening our thinking or our thinking ability. We live in a world of stultifying sameness and uniformity: physically, ideologically, intellectually. There is little motivation, little day-to-day need, to exercise the parts and processes of our brain that rarely get a workout.

So how can we learn to broaden our thinking, to think differently? This is not just a matter of critical thinking, creative thinking, 'outside the box' thinking. It is about opening up our minds to the world and all its possibilities. This is one of the essences of the Four Practices of Open Space, (opening, inviting, making room, acting/realizing). But it is not at all easy. Our brain structures are actually formed as we grow, to reflect and accommodate the analytical and 'one right answer' thinking that constitutes most of what we are taught when we are young. Broadening our thinking therefore requires us to consciously will ourselves to think about things, and think in ways, that we are not comfortable or familiar with. It is counter-cultural, more of an unlearning than a learning process. It is kind of like the agony that runners who do not regularly do 'loosening up' exercises must go through to stretch the muscles that have tightened (shortened, atrophied) in response to the running routine.

From my own experience, some research and a couple of recent conversations, here are twelve mental 'stretching' techniques that can enable you to think differently. Before you consider them, you might want to ask yourself whether you need them. They are unlikely to make you happier, though they will probably make you more creative, and more understanding. Remember, I'm the guy who lives to foment dissatisfaction, so be forewarned. In no particular order, and with some likely overlap:

1. Meditation: Or whatever 'stand still and look until you really see' attention techniques work for you. Anything that can still the noise of the machine in our heads, anything (like Getting Things Done) that can empty the detailed minutiae of your life from your memory and make room for something new. Because the better you are at paying attention, the more likely you are to be able to see and appreciate other perspectives.
   
2. Reconnect With Your Senses: Do exercises that increase your awareness and the sensitivity of your senses. Most of what you learn is perceptual rather than conceptual, and you can learn an astonishing amount by just becoming more aware of nature, and of yourself, and of the connection between your senses and the senses of all life on Earth.
3. Reconnect With Your Intuition: We are taught to distrust it, but for three million years it informed us about the world and how to deal with it successfully and happily. It's all there encoded in your DNA -- how to live, how to handle any situation, what to do. The perspective you can get when your intuition provides one viewpoint on a situation and your 'book learning' another is remarkable. It's like suddenly seeing stereo when all your life you've only seen with one eye. Instant depth perception.
4. Analogies and Metaphors: "Science is Metaphor" said Timothy Leary. Analogies and metaphors allow you to 're-see' something abstract as something concrete, something conceptual as perceptual. Lakoff points out that "We cannot think just anything - only what our embodied brains permit", and analogies and metaphors permit us to think things we probably otherwise couldn't. My recent "If the Shoe Were On the Other Foot" article was an example of this.
   
5. Conversations and Interviews: A wonderful enabler for thinking differently is the shared context that comes from conversations and interviews. Several of my most popular articles have been conversations with myself or with other people, because they help people understand my thought process much better than analytical discourse. Like everything natural, they are inefficient but extremely effective. Interviews work the same way. Face-to-face and recorded conversations and interviews, if they are natural and probing and improvisational, are even better, because you learn more of the participants' worldview from the vocal nuances and body language.
6. Synthesis, Distillation and Restatement: When you recapitulate and condense what you've read or heard, you force yourself to use your own words to say what they had to say. You can learn as much from this about their way of thinking, and your own, as you can from the reading or listening experience itself.
7. Reading (and Writing) Fiction: The most important character in stories is the narrator, not the protagonist. While empathy with the protagonist will keep you reading, it is from understanding the perspective of the narrator, and contrasting it with your own, that you learn the most. Here as an illustration is an excerpt from Mark Haddon's wonderful book The Curious Incident of the Dog in the Night-Time (thank you to the reader who recommended this book to me) -- told from the point of view of an autistic child::

And then I thought about how for a long time scientists were puzzled by the fact that the sky is dark at night, even though there are billions of stars in the universe and there must be stars in every direction you look, so that the sky should be full of starlight because there is very little in the way to stop the light from reaching Earth. Then they worked out that the universe was expanding, that the stars were all rushing away from one another after the Big Bang, and the further the stars were away from us, the faster they were moving, some of them nearly as fast as the speed of light, which is why their light never reached us.

I like this fact. It is something you can work out in your own mind just by looking at the sky above your head at night and thinking without having to ask anyone. And when the universe has finished exploding, all the stars will slow down, like a ball that has been thrown into the air, and they will come to a halt and they will all begin to fall towards the centre of the universe again. And then there will be nothing to stop us from seeing all the stars in the world because they will all be moving towards us, gradually faster and faster, and we will know that the world is going to end soon because when we look up into the sky at night there will be no darkness, just the blazing light of billions and billions of stars, all falling.

Except that no one will see this because there will be no people left on Earth to see it. They will probably have become extinct by then. And even if there are people still in existence, they will not see it because the light will be so bright and hot that everyone will be burned to death, even if they live in tunnels.

8. Psychoactive and Other Drugs: They work for some people, and have for thousands of years. Nope, don't have any on me.
   
9. Learning a New Language: Linguists say all human languages are so similar than an alien would see them as indistinguishable, but anyone who doesn't see how a language entrenches cultural preconceptions, ideas, and ways of thinking probably has never mastered a second one. The vocabulary, the syntax, the way in which it is ordered, the nuances of meaning, all push you to new ways of thinking.
   
10. Learning Something Outside Your Comfort Zone: If you're an artist, learn about String Theory. If you're a scientist, learn about the aesthetics of music. The more novel and uncomfortable and strange it is, the more it will liberate your calcified brain.
11. Do Impulsive and Serendipitous Things: Any activity that won't let you plan or anticipate, but which instead forces you to perceive and learn quickly and pay attention and react and live in the moment, will get you outside the centre of your own universe and help you see and think differently. And if you can't get yourself to do impulsive and serendipitous things, then at least read impulsively and serendipitously. Free the genie.
    
12. Collaboration: Not just coordination or cooperation, true collaboration. When you have produced a truly collective work-product, you have in many ways got inside the heads of your fellow collaborators, and that will change you forever.
    

Courses in lateral thinking try to teach you how to identify and set aside the obstacles in your own head (biases and preconceptions, inability to concentrate or imagine, entrenched ways of thinking, fear, conservatism, ignorance) that prevent you from thinking in truly novel ways. These courses offer more exercises to show you how to train yourself to think differently. But ultimately, like any difficult and important skill, the only way to achieve mastery is to practice, practice, practice. The twelve techniques above are, at least for most of us, fun and engaging ways to do that.

+

THE MAZE OF LIFE

Have you ever tried to do a maze puzzle? It’s one of those puzzles where you go in one end, and try to find the way out. You go way, only to find a dead end, so you try another, sometimes backtracking in an effort find the correct route. There’s only one way through the maze and you have to try every option available.

Well, here you are, in this “maze” of life seeking the source of true contentment and happiness. You’ve already tried other routes, all of which ended with disappointment and a dead end. “Another route,” you say to yourself, “I’ll try another way!” The way of material things - “If I can only buy that new car, dress, suit, boat, etc., then I’ll be satisfied.” And so you did, but only to find another dead end and disappointment. Other routes? Yes, you’ve tried them all; the route of new job, new town, new friends, new hobby, new entertainment, new this, and new that. You even went so far as to try the route of “church” or “religion”, but that didn’t work either. The maze of life; there’s only one route or path through it that leads to contentment and happiness. Want to know what it is, the solution to the maze? OK, here it is.

Restlessness is the root cause of not being content and happy, and people are restless because they are not at peace with themselves nor with God. When people are at peace with God, they’ll be at peace with themselves, and with one another. Then they will have the contentment and happiness that eludes them. So, then, if you want to have true contentment and happiness, you have to have peace with God. Here’s why.

All of us are/were born with a sinful nature that we inherited from Adam and Eve (Ge. 3; Ro. 5:12), and because of that sin nature we commit the acts of sin (Ro. 3:23; Ga. 3:22; Ro. 3:10-12). Our sins have separated us from God (Is. 59:2). The only remedy for this situation is to be found in the Cross work of Jesus Christ. Like the maze, there is only one way, and Jesus Christ is it: “Jesus saith ..., I am the way, the truth, and the life: no man cometh unto the Father, but by me.” (Jn. 14:6) Jesus Christ, who is God the Son (Jn. 20:28), paid our sin debt when He shed His blood and died on the Cross of Calvary (I Pe. 2:24; I Jn. 3:5; I Pe. 1:19). The punishment that we deserved was laid on Him, our sin-substitute. This very same Jesus, having died on our behalf, was bodily raised by the power of God three days later for our justification (Ro. 4:25; I Co. 15:4; I Pe. 1:3), and today as you read these lines, He is in Heaven at the right hand of God the Father interceding on our behalf (He. 10:12; 7:25). Jesus Christ has done all that He could possibly do for us - now it’s up to each individual to accept or reject Him. To reject Him means eternal damnation in hell. To receive Him means not only the forgiveness of sin and eternity in Heaven with Him, but also the peace, contentment, and happiness that so many look for but never find. Salvation is a free gift, but to have it you must repent of your sin, seek God’s forgiveness, and by faith alone in the Cross-work of Jesus Christ receive Him as personal Saviour. Will you do that right now? See yourself as a lost sinner, pray and ask God to forgive you, and for Jesus Christ to come into your heart and save you. He’s never rejected anyone (Jn. 6:37), and those who do believe on Him are assured of their salvation, “These things have I written unto you that believe on the name of the Son of God; that ye may know that ye have eternal life, and that ye may believe on the name of the Son of God.” (I Jn. 5:13) “Peace I leave with you, my peace I give unto you: not as the world giveth, give I unto to you. Let not your heart be troubled, neither let it be afraid.” (Jn. 14:6) Then seek out a good, independent, Fundamental Baptist, Bible believing and Bible preaching church. Attend it regularly that you might be spiritually fed from God’s Word to help you grow spiritually strong.

- Richard A. Ciarrocca

+

Life is A-maze-ing...

You may think you’re a “mouse instead of a man”... you may find yourself caught in the rat race… you may find yourself twisting and turning and ending up against a wall… Life is like that.

Life can be a maze...

It can also be totally amazing.

As with any maze, you can go down different paths, only to get lost and have to back track. You can twist and turn until you feel completely lost… But you really aren’t.

Remember that there is a way out
Every maze has an exit, a destination; a way out of all this confusion. Don’t forget that it’s there, since that’s your goal. If you forget that there is a goal, all you’ll see are the walls. Remember you have a purpose to strive for.

Think back to all the steps you took
When you forget what got you here, it’s easy to feel lost. Learn from your past and get your bearings. Take a break to center yourself. Don’t keep moving about or banging on the walls; that’ll only get you more confused. Find your center and remember what did NOT work before you continue on.

Every move has a purpose
Either you’re moving towards your goal, or a dead end… and you won’t really know which is which until you reach a wall. All you can do is make each step thoughtful and full of purpose.

You’re not alone in this maze
There are a number of people in this maze with you. Sometimes you’ll be walking with them; other times you will go your separate way. Enjoy each other’s company, learn from each other; make the search more worthwhile by sharing.

Who says “out” is better?
Remember the saying that Life is a Journey, not a Destination. This maze we’re talking about is Life. Enjoy it for what it is. Not every turn leads to a trap; many times it leads to a treasure.

Think in more dimensions
You lock yourself into the maze when you think that the walls are boundaries. No one says you have to let them confine your progress. Stop thinking in limitations. There’s always UP.

+

Taurus

Just because you are making plans for what's ahead doesn't mean you are eager today to look too far into your future. You may have thought that you were actually close to reaching an important goal, yet now you can see that you still have some distance to go. But there's no use wasting energy on disappointment or frustration. Get busy and revise your calendar to set yourself up for success.
http://twittascope.com/twittascope/?sign=2&day=Today

Respectful parenting can change our world

I like to imagine a world in which every human being is treated with respect, kindness, and unconditional love. I believe that our world is shifting in a way that this dream of mine can become reality. I think we are ready to shift our relationships with other people so that the emptiness that many of us feel will transform into deeper connections.

When my children were born 11 years ago (I have twins), I thought that I would parent them in the same way that I saw many other people parenting their children. And, in fact, the same way I was parented. I soon came to realize that this way didn't feel right in my heart. I wanted to follow my intuition and really listen to what my children needed. When I trusted, things went smoothly. When I didn't trust, and instead, listened to an "expert", or resorted to my own conditioning, things didn't work so well.

It is amazing to have the relationship that I have with my children. I believe it is possible for every parent to have an amazing relationship with their children. It is so much simpler than we are led to believe. When we are able to step back and ask ourselves if we are treating our children with the same respect that we ask of them, our parenting relationships can begin to heal. When we are able to follow the love in our hearts instead of following the fear of "messing up our kids", or of what others may think of us, our world changes for the better.

There is a growing number of parents who are helping to heal our world by parenting their children in a mindful, respectful way. When children grow up with complete trust and respect, they treat others the same way. This has the potential to heal our world. I think people are ready. I think we have reached the place where we want to experience our relationships with each other in a deeper, more respectful, connected way. It is time to slow down and just be with each other. Our children deserve this respect so that they can feel it deep within themselves. They can feel what is their birthright- to feel joy and respect, and deeply loved for exactly who they are.

I realize that each generation is different, and that we all learn as we go. However, the need for love and respect is always there, especially in children. It is a basic need that we are all born with. We can always choose to make a different choice than the way we grew up. When my husband and I decided to parent differently than the way we were raised, it was not easy at first. We still fall into patterns that were ingrained in us. If we make mistakes, we apologize to our kids. We tell them exactly why we said what we said, and apologize, just like we would do to our friends, or to each other. They understand that we are learning too.

Respect them, and they respect us. Respect them and they respect others. Respect them, and they respect the world around them.

If you would like to read more about mindful parenting and other similar topics, you can visit me here: www.benurtured.com